Als verpleegkundige en vroedvrouw ondervonden wij steeds meer dat onze manier van zorg dragen niet meer paste bij de manier van zorg dragen die verwacht wordt van de verschillende instanties waarvoor we hebben gewerkt. We werden vooral geleefd door wat er van ons werd verwacht, konden onvoldoende ons eigen ding doen, gingen hierdoor constant over onze eigen grenzen omdat we op een te hoog tempo moesten werken en waar er veel te weinig tijd over was om echt met de patiënten/bewoners bezig te zijn, om hen te geven wat ze echt nodig hadden. We zijn beide uit deze manier van zorg gestapt om samen op weg te gaan om onze eigen manier van zorg aan te bieden.
Op persoonlijk vlak hebben we ook elk onze eigen weg gegaan en zijn we elk op onze eigen manier gekomen tot een opvoeding van onze kinderen waar elke persoon zichzelf mag en kan zijn. Veiligheid is voor ons heel belangrijk, niet enkel fysisch maar ook mentaal. En dit uit zich dan vooral in het zich veilig voelen. Binnen liefdevolle en duidelijke grenzen waarin veiligheid op elk niveau heel belangrijk is, mogen onze kinderen werkelijk zichzelf zijn. Zij voelen zelf aan welk ritme ze hebben, wat goed voelt of net niet, welke weg ze willen opgaan, …
Dit geldt ook voor ons als ouders. Als iedereen doet wat goed voelt en zijn eigen flow volgt en er een goede en eerlijke communicatie is, loopt alles mooi in elkaar. Belangrijk hierbij is dat ieder ook de gevolgen draagt van zijn keuzes en verantwoordelijk opneemt voor zijn eigen stukken, wat het vaak heel interessant en uitdagend maakt, maar ook heel erg mooi.
Hierdoor weten onze kinderen heel goed wat ze willen en groeien ze uit tot zelfzekere, krachtige kinderen die vol zelfvertrouwen in het leven staan. Dat zijn eigenschappen dat we in deze wereld echt nodig hebben en dit willen wij aanbieden voor alle kinderen die bij ons in de opvang verblijven.
